Integracja sensoryczna

sciezka-sensoryczna

We wczesnym etapach naszego życia mogą pojawić się deficyty czy nieprawidłowości w układzie nerwowym związane z procesem organizacji wrażeń zmysłowych, takich jak wzrok, słuch, węch, smak, dotyk. 

Dzięki specjalnej terapii sensorycznej, która polega na odbieraniu bodźców zmysłowych, można ćwiczyć i wspomagać prawidłowy rozwój.

Ścieżka sensoryczna to określenie na pomysłowy i zróżnicowany tor przeszkód, który ma na celu dostarczyć dziecku określonych wrażeń oraz bodźców. Cała zabawa wspiera rozwój dziecka na bardzo istotnych polach, np.:

  • rozwój mowy,
  • umiejętności motoryczne i sprawność fizyczną,
  • reakcje równoważne,
  • rozwój świadomości przestrzennej,
  • koordynacja ruchowa: oko-ręka-noga,
  • integracja SI.

Zachowania, które powinny wzbudzić niepokój rodziców i skłonić ich do rozważenia, czy dziecku są potrzebne zajęcia terapii sensorycznej, to m.in.:

  • Niepokój, płaczliwość, problemy z zasypianiem, częste pobudki w nocy.
  • Trudności z jedzeniem.
  • Ogólna niezgrabność, niezdarność, brak umiejętności samodzielnego ubierania się.
  • Brak samodzielności.
  • Problemy z utrzymaniem równowagi. 
  • Wpadanie na stojące przedmioty.
  • Trudności z koncentracją uwagi, rozpraszanie się.
  • Nieprawidłowa postawa ciała przy stoliku (podpieranie głowy, zjeżdżanie z krzesła).
  • Nadruchliwość, częsta zmiana pozycji ciała i aktywności.
  • Uwielbianie karuzeli i huśtawki lub ich unikanie.
  • Za wolne lub zbyt szybkie poruszanie się.
  • Impulsywność. 
  • Nadwrażliwość emocjonalna.  
  • Upór i częste obrażanie się. 
  • Niezadowolenie bez przyczyny. 
  • Trudności z nauką jazdy na hulajnodze czy rowerze.
  • Poczucie niepewności na niestabilnym podłożu.
  • Duży lęk przed upadkiem, wysokością, niepokój w momencie wchodzenia po schodach (strach przed oderwaniem nóg od podłogi).
  • Nietolerancja na kąpiel, mycie głowy, obcinanie włosów i paznokci.
  • Niechęć do przytulania i kontaktu fizycznego.
  • Awersja do niespodziewanego dotyku lub nadmiernego ściskania, dążenia do mocnego kontaktu fizycznego.
  • Problem z metkami przy ubraniach.
  • Przesadna reakcja na brudne dłonie, unikanie brudzących aktywności.
  • Mylenie kierunków świata, zagubienie na boisku, unikanie zabaw zespołowych.
  • Nadmierna męczliwość lub jej brak.
  • Problemy z zaplanowaniem ruchu.
  • Poczucie zagubienia w nowym miejscu, długa adaptacja.
  • Pociąg do ekstremalnych przeżyć bez obaw o swoje bezpieczeństwo. 
  • Trudności z czytaniem, pisaniem, posługiwaniem się nożyczkami.
  • Odwracanie liter i cyfr.
  • Kłopoty z przepisywaniem z tablicy.
  • Brak dominacji jednej ręki. 

Natomiast w przypadku małych dzieci konsultacji ze specjalistą wymagają:

  • Nadmierna płaczliwość.
  • Problemy ze snem, częste pobudki nocne.
  • Niechęć do kontaktu fizycznego, przytulania.
  • Awersja do spacerów.
  • Nietolerowanie ostrego światła. 
  • Nadwrażliwość słuchowa.
  • Płacz podczas kąpieli.
  • Niechęć do jazdy samochodem.
  • Trudności z jedzeniem.
  • Unikanie kontaktu wzrokowego.
  • Bycie w ciągłym ruchu lub nadmierny spokój.
  • Kłopoty z koncentracją uwagi.
  • Brak umiejętności organizowania sobie prostej zabawy. 

Dzieci korzystające ze ścieżki sensorycznej (zbudowanej z paneli dotykowych) odkrywają potencjał zmysłów, pobudzają w ten sposób tzw. czucie głębokie i w efekcie łatwiej się wyciszają i koncentrują. Efekt docelowy ćwiczeń z panelami sensorycznymi to osiąganie lepszych wyników w nauce oraz umiejętność lepszej koncentracji na zadaniach. Osiągnięcie takich rezultatów jest możliwe dzięki budowaniu połączeń w mózgu odpowiedzialnych za interpretację bodźców dotykowych i wzrokowych, co ma miejsce podczas stymulacji zmysłów dostarczanej przez panele sensoryczne.

Rate this post

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.